Nitelikli İş Gücü Gerçekten Neden Yok?

İş dünyasında en sık duyulan şikâyetlerden biri şu: “Nitelikli eleman bulamıyoruz.” Özellikle üretim sektöründe bu cümle neredeyse ortak refleks haline gelmiş durumda. Ancak burada durup şu soruyu sormak gerekiyor: Gerçekten nitelikli iş gücü yok mu, yoksa beklentiler ile gerçekler arasında bir uyumsuzluk mu var?

Öncelikle “nitelikli iş gücü” kavramı çoğu zaman çok genel kullanılıyor. Her işletmenin beklentisi farklı. Kimisi deneyim arıyor, kimisi teknik beceri, kimisi hızlı uyum sağlayan çalışan istiyor. Ancak bazen tüm bu beklentilerin tek bir kişide ve hazır şekilde bulunması bekleniyor.

Burada önemli bir gerçek var: Nitelikli çalışan çoğu zaman bulunmaz, yetiştirilir.

İş dünyasında bazı işletmeler çalışan gelişimini yatırım olarak görürken, bazıları tamamen hazır iş gücü bekliyor. Bu da doğal olarak ciddi bir beklenti boşluğu yaratıyor.

Eğitim sistemi ile iş hayatı arasındaki kopukluk da ayrı bir mesele. Teorik bilgi ile sahadaki uygulama aynı hızda ilerlemeyebiliyor. Mezun olan birey ile işletmenin ihtiyaç duyduğu profil arasında fark oluşabiliyor.

Bir diğer konu ise işveren markası.

Bazı işletmeler iyi çalışan ararken, çalışanların neden o işletmeyi tercih etmesi gerektiği sorusunu yeterince sormuyor.

Çalışma koşulları, iletişim kültürü, gelişim fırsatları ve yönetim anlayışı da iş gücü çekiminde belirleyici hale geldi.

Bugünün çalışanı yalnızca iş aramıyor; aynı zamanda çalışma deneyimi arıyor.

Dolayısıyla mesele bazen yalnızca piyasada yeterli aday olmaması değil, doğru adayla doğru iş ortamının buluşamaması olabilir.

Elbette bazı alanlarda gerçek yetkinlik açığı var. Ancak sorunun tamamını yalnızca çalışan tarafına yüklemek resmi eksik okumak olur.

Belki de doğru soru şu: Nitelikli iş gücü gerçekten yok mu, yoksa mevcut potansiyeli doğru geliştiremiyor muyuz?

Sizce iş dünyasında asıl eksik nitelikli çalışan mı, yoksa çalışanı geliştirme yaklaşımı mı?